قال علی علیه السلام :
فی صِفَةِ النَّبیِّ (صلّی الله علیه و آله و سلّم)، طَبیبٌ دَوّارٌ بــِطِبِّهِ قَد أحکَمَ مَراهِمَهُ وَ أحمی (أمضی) مَواسِمَهُ یَضَعُ ذلِکَ حَیثُ الحاجَةُ إلیهِ مِن قُلوبٍ عُمیٍ وَ آذانٍ صُمٍّ وَ ألسِنَةٍ بُکمٍ، مُتَتَبِّعٌ بــِدَوائِهِ مَواضِعَ الغَفلَةِ وَ مَواطِنَ الحَیرَةِ.
*****
در توصیف پیامبر (ص) می فرماید : پزشکی است که با دانش خود، همواره میان مردم می گردند، مرهم هایش را به خوبی فراهم و ابزار کارش را آماده کرده و آن ها را هر جا که لازم باشد _ مثل دل های کور و گوش های کر و زبان های گنگ _ به کار می برد. غفلت گاه ها و جایگاه های حیرت را جستجو و با داروی خود آن ها را درمان می کند.
نهج البلاغة خ 108