205

قال علی علیه السلام :

وَ هُوَ خاتَمُ النَّبییّنَ، اَجوَدُ النّاسِ کَفّاً وَ اَرحَبُ النّاسِ صَدراً وَ اَصدَقُ النّاسِ لَهجَةً وَ اَوفَی النّاسِ ذِمَّةً وَ اَلیَنُهُم عَریکَةً وَ اَکرَمَهُم عِشرَةً. مَن رَآهُ بَدیهَةً هابَهُ وَ مَن خالَطَهُ مَعرِفَةً اَحَبَّهُ یَقولُ ناعِتُهُ : لَم اَرَ قَبلَهُ وَ لا بَعدَهُ مِثلَهُ.

*****

او خاتم پیامبران است. بخشنده ترین مردم بود، سعه صدرش از همه بیشتر (پر حوصله ترین مردم) و راستگوترین و پایبندترین آنان به عهد و پیمان. از همه نرمخوتر بود و رفتارش بزرگوارانه تر. هر کس بدون سابقه قبلی او را می دید، هیبتش او را می گرفت و هر کس با او معاشرت می نمود و او را می شناخت، دوستدارش می شد و هر کس می خواست او را وصف کند، می گفت : نظیر او را در گذشته و حال ندیده ام.

بحار الانوار ج 16 ص 190 ح 27

105

قال حسین بن علی علیه السلام :

کانَ (صلّی الله علیه و آله و سلّم) یُعطی کُلَّ جُلَسائِهِ نَصیبَهُ وَ لا یَحسَبُ أحَدٌ مِن جُلَسائِهِ أنَّ أحَداً أکرَمُ عَلَیهِ مِنهُ.

*****

پیامبر (ص) بهره هر یک از هم نشینان خود را اعطا می فرمودند و چنان معاشرت می نمودند که کسی گمان نمی کرد شخص دیگری نزد پیامبر از او گرامی تر باشد.

بحار الانوار ج 16 ص 152 ح 4

5

قال علی علیه السلام :

فی صِفَةِ النَّبیِّ (صلّی الله علیه و آله و سلّم)، طَبیبٌ دَوّارٌ بــِطِبِّهِ قَد أحکَمَ مَراهِمَهُ وَ أحمی (أمضی) مَواسِمَهُ یَضَعُ ذلِکَ حَیثُ الحاجَةُ إلیهِ مِن قُلوبٍ عُمیٍ وَ آذانٍ صُمٍّ وَ ألسِنَةٍ بُکمٍ، مُتَتَبِّعٌ بــِدَوائِهِ مَواضِعَ الغَفلَةِ وَ مَواطِنَ الحَیرَةِ.

*****

در توصیف پیامبر (ص) می فرماید : پزشکی است که با دانش خود، همواره میان مردم می گردند، مرهم هایش را به خوبی فراهم و ابزار کارش را آماده کرده و آن ها را هر جا که لازم باشد _ مثل دل های کور و گوش های کر و زبان های گنگ _ به کار می برد. غفلت گاه ها و جایگاه های حیرت را جستجو و با داروی خود آن ها را درمان می کند.

نهج البلاغة خ 108