قال علی علیه السلام :

إنَّ الدُّنیا مَشغَلَةٌ عَن غَیرِها وَ لَم یُصِب صاحِبُها مِنها شَیئاً إلّا فَتَحَت لَهُ حِرصاً عَلَیها وَ لَهَجاً بــِها وَ لَن یَستَغنیَ صاحِبُها بــِما نالَ فیها عَمّا لَم یَبلُغهُ مِنها.

*****

به راستی که دنیا آدمی را به کلی سرگرم خود می سازد و دنیا پرست به چیزی از آن نرسد، مگر آن که باب حرص و شیفتگی به آن، به رویش گشوده شود و به آنچه از این دنیا دست یافته اکتفا نمی کند تا در پی چیزی که به دست نیاورده، نرود.

نهج البلاغة نامه 49